Met mijn beide voeten bevind ik me op deze schemerige wereld, waar liefde schijnheilig is..zo heilig al schijn kan zijn. Ik leef in een curieus omgeving, waar liefde uitheems is. Liefde dat slechts vervreemd is. Vervreemd van zichzelf, verdwenen in gevoelens. Liefde is slechts een pion in een schaakspel, maar een zet dat niet te overzien is. Dit keer is het anders, vandaag is het schaakmat. ‘’Cette fois c’est échec et mat.’’ Dit keer kan ik niet meer terug en heb ik verloren..Dit keer ben ik weggezonken in jouw donkere ogen. Jouw ogen, die de sterren waren wat ik ‘hemels’ Rotterdam nooit kon vinden.
Hoe je daar zit, kijkend naar wat belangrijk is. Oplettend en geconcentreerd op je eigen werk. Zo zelfstandig onafhankelijk, maar toch afhankelijk van mijn zelfstandigheid. Je bent meer stil, dan pratend. Meer pratend dan zwijgend. Je bent ademnemend, maar ook ademgevend. Je beademd mij, lucht dat verzwaard moest zijn. Slechts een beademing van verzachting en eerlijkheid.
Jij weet mij te troosten..je droogt mijn tranen, zoals de oogst in zomerstijd niet bloeit noch verwatert. Je erkent me..Daarboven ren je niet weg van me, maar je rent naar mij toe. Je bent bescheiden, niet weg te scheiden. Ik ben stuntelig, maar niet bekommerd, want jou ga ik niet verliezen. Je ziet mij niet als anders, beschouwt mij als ‘normaal’.
Voor jou wacht ik uren, dagen en jaren. Voor jou neem ik niet de volgende trein. Jij bent mijn pion, mijn pion van overwinning en de sleutel tot mijn toekomst. Jij bent hemels, anders dan hoe het hier op aarde gaat. Jij bent werelds liefde. Jij bent van mij, een schemerige liefde dat niet meer vervaagd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten